Menu

 

logoidea

Άρρητος

Άρρητος

Εγώ, ο Άρρητος.

Η ιστορική ομιλία του Κωνσταντίνου Καραμανλή: "Είμαστε όλοι Ευρωπαίοι"

Ομιλία του κ. Κωνσταντίνου Καραμανλή την ημέρα της υπογραφής των συμφωνιών ένταξης της Ελλάδας στην ΕΟΚ (Aθήνα, 28 Μαϊου 1979)

«Επιθυμώ να εκφράσω την ειλικρινή χαρά μου, που είναι και χαρά του ελληνικού λαού, για την παρουσία σας στην χώρα μου, που γίνεται από σήμερα και δική σας χώρα. Παρουσία, που τιμά την Ελλάδα και μαρτυρεί την ιδιαίτερη σημασία που αποδίδετε στην ένταξή της στην Κοινότητα. »

Την ιστορική αυτή ώρα που οριοθετείται το τέρμα μιας πορείας και περιβάλλεται πανηγυρικό τύπο η ταύτιση των πεπρωμένων μας με την Ευρώπη, επιθυμώ να ευχαριστήσω πρώτα την πολιτική ηγεσία των εννέα χωρών της Κοινότητος. Χάρις στην κατανόησή της και τις έγκαιρες παρεμβάσεις της υπερπηδήθηκαν πολύμορφες δυσχέρειες και επιτεύχθηκε η υπογραφείσα Συμφωνία.

«Επιβεβαιώθηκε έτσι, για άλλη μια φορά, ότι η Ευρωπαϊκή Κοινότητα δεν είναι, ούτε επιθυμεί να γίνει κλειστή λέσχη και μάλιστα λέσχη πλουσίων. » Θεωρώ επίσης υποχρέωσή μου, να εξάρω την συμβολή της Επιτροπής. Τόσο η Επιτροπή όσο και τα τεχνικά και διοικητικά στελέχη εργάστηκαν για τον σκοπό αυτό με επιστημονική ευσυνειδησία, αντικειμενικότητα και ειλικρινή αφοσίωση στην κοινοτική ιδέα. »

Τέλος, αισθάνομαι το χρέος να αποτίσω φόρο τιμής προς τους ανωτέρους και εγγυτέρους σκαπανείς της ευρωπαϊκής ιδέας. » Προσωπικώς αισθάνομαι την στιγμή αυτή βαθύτατη συγκίνηση. Ένας σταθερός οραματισμός και μια αταλάντευτη πίστη στην αναγκαιότητα της Ενωμένης Ευρώπης και στην ευρωπαϊκή μοίρα της χώρας μου βρίσκουν σήμερα, ύστερα από 15 χρόνια, την δικαίωσή τους. » Η ένταξη της Ελλάδος στην Ευρωπαϊκή Κοινότητα, μολονότι αποτελεί πολυσήμαντο ιστορικό γεγονός δεν συνεπάγεται ωστόσο αλλαγή κλίματος για την χώρα μου.

Η Ευρώπη με το ελληνικό της όνομα, της είναι οικείος χώρος, αφού ο πολιτισμός της είναι σύνθεση του ελληνικού, του ρωμαϊκού και του χριστιανικού πνεύματος. Μια σύνθεση, στην οποία, όπως είπα και άλλοτε, το ελληνικό πνεύμα εισέφερε την ιδέα της ελευθερίας, της αλήθειας και της ομορφιάς. Το ρωμαϊκό πνεύμα την ιδέα του κράτους και του δικαίου. Και ο Χριστιανισμός την πίστη και την αγάπη. »

Επάνω σ’ αυτό τον κοινό πολιτισμό καλούμεθα να οικοδομήσουμε την Νέα Ευρώπη. » Η ενοποίηση της Ευρώπης πιστεύω ότι θα είναι το μεγαλύτερο πολιτικό γεγονός στην ιστορία της Ηπείρου μας. Ένα γεγονός, που θα επηρεάσει όχι μόνο την μοίρα της Ευρώπης, αλλά και την πορεία της ανθρωπότητος. Γιατί θα εξισορροπήσει τον συσχετισμό δυνάμεων στον κόσμο, θα κατοχυρώσει την ανεξαρτησία της Ευρώπης και θα συμβάλει στην εμπέδωση της παγκόσμιας τάξεως και ειρήνης. »

Η Ελλάς προσέρχεται στην Ευρώπη με την βεβαιότητα, ότι στα πλαίσια της ευρωπαϊκής αλληλεγγύης εμπεδώνεται για όλα τα μέρη η εθνική ανεξαρτησία, κατοχυρώνονται οι δημοκρατικές ελευθερίες, επιτυγχάνεται η οικονομική ανάπτυξη και γίνεται με την συνεργασία όλων κοινός καρπός η κοινωνική και οικονομική πρόοδος. »

Και για να μετάσχουμε σ’ αυτή την προσπάθεια, έχομε την απόφαση να επιχειρήσουμε τις διαρθρωτικές μεταβολές και τους θεσμικούς εκσυγχρονισμούς, που θα διευκολύνουν την πορεία μας. Έχομε συνείδηση των δυσχερειών. Αισιοδοξούμε, όμως, ότι με την πάνδημη κινητοποίηση, την διαρκή εγρήγορση, αλλά και την κατανόηση των εταίρων μας, θα ξεπεράσουμε τις δυσκολίες. Διδαχθήκαμε από τον κλασικό Ελληνισμό, ότι «χαλεπά τα καλά». » Παράλληλα όμως, η χώρα μας φιλοδοξεί να συμβάλει, στο μέτρο των δυνατοτήτων της, στην πραγματοποίηση της ιδέας της Ενωμένης Ευρώπης, στην οποία βαθύτατα πιστεύει.

Η Ελλάς πιστεύει ότι μπορεί να προσφέρει την δυνατότητα ενός ευρυτέρου καταμερισμού του έργου, με βάση τα συγκριτικά πλεονεκτήματα. Η γεωγραφική της θέση, το πολιτικό της παρελθόν και το πολιτιστικό της επίπεδο προσφέρουν τις προϋποθέσεις της αναπτύξεως ευρυτέρων οικονομικών και πολιτιστικών σχέσεων με τον βαλκανικό και τον μεσογειακό χώρο. » Η Ελλάς είναι ο ακρίτας των ευρωπαϊκών συνόρων και ο μεσογειακός εξώστης της Κοινής Αγοράς. Με το εγκατεστημένο σε όλες τις Ηπείρους ανθρώπινο δυναμικό της και με την ναυτιλιακή της δύναμη, μπορεί να συμβάλει και στην προβολή της ευρωπαϊκής ιδέας.

«Κυρίες και κύριοι, » Η ενωτική διαδικασία της Ευρώπης προχωρεί αμετάκλητη. Βρισκόμαστε στα σημεία που δεν έχει επιστροφή. Χρειάστηκε πολύ αίμα και πολύς χρόνος για να συνειδητοποιήσουν οι Ευρωπαίοι την ταυτότητά τους, τις κοινές ρίζες τους και την κοινή τους αποστολή.

Η ενοποίηση, έστω και αν βραδύνει, κινείται με χαρακτήρα νομοτελειακό. Παρά την διαφορά απόψεων, όσον αφορά τον ρυθμό, την μορφή και την έκταση της ενοποιήσεως, η λογική της ιστορίας κατέστησε την ένωση κατηγορηματική προσταγή.

«Η Ενωμένη Ευρώπη θα αποτελέσει, όπως είπα, μέγα σταθμό στην παγκόσμια ιστορία της ειρήνης,

της ελευθερίας και του πνεύματος. Το ανθρώπινό της δυναμικό και η πολιτιστική της κληρονομιά
εγγυώνται γι’ αυτό.
» Πριν απ’ όλα, η Ευρωπαϊκή Ένωση θα σταθεί αποφασιστικός παράγοντας της ειρήνης στον
κόσμο. Γιατί με το κύρος και τη δύναμή της θα επηρεάζει αποφασιστικά τις διεθνείς εξελίξεις, αρχής
γενομένης από τον χώρο τον δικό της. Ο ευρωπαϊκός χώρος υπήρξε ανέκαθεν το θέατρο και η πηγή των
μεγάλων συγκρούσεων.

Αν τα Βαλκάνια εθεωρούντο κάποτε η πυριτιδαποθήκη της Ευρώπης, η Ευρώπη
ήταν η πυριτιδαποθήκη του κόσμου. Και μόνο το γεγονός, ότι με την σημερινή φάση συνεργασίας
εγκαταλείπονται εθνικές προκαταλήψεις, εξαλείφονται μίση ιστορικά και γεφυρώνονται μακροχρόνιες

αντιθέσεις, θα ήταν αρκετό να δικαιώσει την ιδέα της ευρωπαϊκής ενότητας.
» Θα σταθεροποιήσει και, θα έλεγα, θα διασώσει τους δημοκρατικούς μας θεσμούς που διέρχονται
σήμερα αναμφισβήτητη κρίση. Γιατί μόνο στον χώρο της μείζονος Ευρώπης θα καταστεί δυνατή η
δημιουργία μιας ευρύτερης βάσεως για την αναμόρφωση της δημοκρατίας και την προσαρμογή της στις
συνθήκες της εποχής μας. Είναι προφανές ότι, αντίθετα με την εκρηκτική πρόοδο που σημειώθηκε στον
τεχνικό και επιστημονικό τομέα, η πολιτική σκέψη του ανθρώπου παραμένει στάσιμη. Αν μελετήσει κανείς
τον Πλάτωνα και τον Θουκυδίδη θα διαπιστώσει ότι τα πολιτειακά και τα πολιτικά προβλήματα της εποχής

μας είναι τα ίδια με τα προβλήματα της εποχής εκείνης. Με τον εκσυγχρονισμό της δημοκρατίας μπορεί να
αναχθεί και πάλι σε πρωταρχική αξία η αρετή του πολίτη που θα «επίσταται και άρχειν και άρχεσθαι» κατά
τον Αριστοτέλη. Και θα θεμελιωθούν οι βασικές αρχές της ελευθερίας και της δικαιοσύνης πάνω στην
υπευθυνότητα του πολίτη, που περιορίζει την κατάχρηση της ελευθερίας και εγγυάται την ομαλή λειτουργία
των δημοκρατικών θεσμών.
» Με την ενοποίηση εξ άλλου, θα διασωθεί και εν συνεχεία θα προαχθεί ο ευρωπαϊκός πολιτισμός.Είναι έκδηλο ότι ο πολιτισμός αυτός αντιμετωπίζει τον κίνδυνο της παρακμής. Η ανθρωπότης περνάσήμερα μια κρίσιμη μεταβατική περίοδο που την χαρακτηρίζει καθολική και έντονη ανησυχία. Ανησυχία που εκδηλώνεται υπό διάφορες μορφές, από το άγχος μέχρι και την βία. Γιατί ο άνθρωπος της εποχής μας θέλει να απομακρυνθεί από ένα τρόπο ζωής και αναζητεί καινούργιο. Και την αλλαγή αυτή μόνο η Ευρώπη μπορεί να την δώσει.

» Η σύγχυση ιδεών, ο ευδαιμονισμός, μαζί με τον στυγνό ορθολογισμό που τείνει να αγνοήσει τον
άνθρωπο σαν σκοπό της κοινωνικής συμβιώσεως, έχουν παραμορφώσει το πολιτιστικό πρότυπο της
Ευρώπης. Η πρόκληση της επιβιώσεως του πολιτισμού μας μπορεί να αντιμετωπισθεί μόνο με την
αναμόρφωση των θεσμών και την επανασύνδεση του ορθολογισμού με τον συναισθηματισμό, του
Απόλλωνα με τον Διόνυσο. Είναι καιρός, ο Ευρωπαίος Φάουστ να επιχειρήσει νέο ταξίδι στην χώρα του
μέτρου και της ισορροπίας, για να γεννήσει ξανά τον Ευφορίονα. Η Ευρώπη που γέννησε όλες τις ιδέες
είναι και η μόνη που μπορεί να τις ανανεώσει και να τις εξανθρωπίσει και πάλι. Φθάνει να μη θέτουμε σαν
πρωταρχικό σκοπό της ενώσεως της Ευρώπης την υλική ευημερία.
» Αλλά εξ ίσου θεμελιώδης για την επιβίωση της Ευρώπης είναι η σταδιακή οικονομική της
ενοποίηση, που θα εξασφαλίσει την αξιοποίηση ενός τεράστιου δυναμικού φυσικών και ανθρώπινων
πόρων. Θα οργανώσει την οικονομία γύρω από τον άνθρωπο, αντί τον άνθρωπο γύρω από την οικονομία.

Θα πραγματοποιήσει την ιδέα της πολυδιάστατης αναπτύξεως και θα προαγάγει την ποιότητα της ζωής΄ ενώ
παράλληλα θα υπηρετήσει σε διεθνή κλίμακα την ιδέα της οικονομικής δικαιοσύνης και της προαγωγής των
λιγότερο ανεπτυγμένων χωρών.

» Ο απομονωτισμός, τα δασμολογικά τείχη και η ανέφικτη αυτάρκεια είναι ιστορικά ξεπερασμένα
στάδια οικονομικής και πολιτικής δράσεως και αποτελούν παθητική αντιμετώπιση των γεγονότων. Τα
σύγχρονα προβλήματα της Ευρώπης, και συνεπώς και της ανθρωπότητος, προϋποθέτουν την λογική
μεγαλυτέρου χώρου και μεγαλυτέρων αριθμών, για να βρουν την ορθή λύση τους. Η αντιμετώπιση των
δυσχερειών δεν θα επιτευχθεί με τον ανταγωνιστικό απομονωτισμό, αλλά αντίθετα με την επιτάχυνση των
διαδικασιών της ενοποιήσεως.

»Κυρίες και κύριοι,

» Με όσα σας είπα προσπάθησα να δώσω την εικόνα που έχω για την Ευρώπη του μέλλοντος.
Εικόνα που θα μπορούσε να αποτελέσει, κατά την γνώμη μου, το ιδανικό της νέας γενιάς.
» Γνωρίζω τις δυσχέρειες, ουσιαστικές και διαδικαστικές. Όπως γνωρίζω και τα πολιτικά,
οικονομικά και κοινωνικά προβλήματα, που αντιμετωπίζει σήμερα η Ευρώπη. Πιστεύω όμως, ότι τα
προβλήματα αυτά, όχι μόνο δεν δικαιολογούν την καθυστέρηση της ενοποιήσεως της Ευρώπης, αλλά
επιβάλλουν την επιτάχυνσή της. Γιατί η λύση τους δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί παρά μονάχα στο
ευρύτερο πλαίσιο μιας Ενωμένης Ευρώπης.

» Γνωρίζω, επίσης, ότι τον τελευταίο καιρό παρατηρείται μια άμβλυνση του ενδιαφέροντος για την ένωση της Ευρώπης. Και αυτό, γιατί μερικοί άνθρωποι αποδίδουν τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν σήμερα στους ισχύοντας ήδη ευρωπαϊκούς θεσμούς.

Δεν αντιλαμβάνονται, όμως, ότι χωρίς τους στοιχειώδεις αυτούς θεσμούς η κατάσταση της Ευρώπης θα ήταν πολύ χειρότερη. Όπως δεν αντιλαμβάνονται ότι μόνο η ολοκλήρωση των θεσμών αυτών θα δώσει λύση στα προβλήματά τους, υλικά και ηθικά. Αλλά και γιατί αυτή η ψυχολογία τροφοδοτείται κατά τρόπο έντεχνο και από δυνάμεις που προτιμούν την Ευρώπη κατακερματισμένη και ευάλωτη. »

Πάντως, παρά την βραδύτητα με την οποία συντελείται η ενοποίηση της Ευρώπης, εσημειώθηκαν τελευταία ωρισμένα ενθαρρυντικά βήματα, όπως οι επικείμενες εκλογές για το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και το ενιαίο ευρωπαϊκό νομισματικό σύστημα. Βήματα που αποδεικνύουν ότι η βούληση για ενοποίηση της Ευρώπης παραμένει σταθερά. Η βούληση όμως αυτή θα πρέπει να προσλάβει συγκεκριμένη και οριστική μορφή, για να κερδηθεί ο χρόνος που απωλέσθη. Αν δεχθούμε ότι επάνοδος στην προτέρα κατάσταση είναι αδιανόητη, δεν έχομε παρά να προχωρήσουμε με αποφασιστικότητα και θάρρος. » Η στασιμότης είναι η χειρότερη λύση.

Αν λύσουμε το βασικό πρόβλημα της μορφής που θα δώσουμε στην Ευρώπη του μέλλοντος, οι διαδικασίες για την πραγματοποίησή της θα απλουστευθούν αυτόματα. Και σ’ αυτή την προσπάθεια ο ελληνικός λαός διεκδικεί την τιμή και την ευθύνη να μετάσχει. » Η Ελλάς από σήμερα αποδέχεται οριστικά την ιστορική πρόκληση και την ευρωπαϊκή της μοίρα. Διατηρώντας την εθνική της ταυτότητα. Έχομε εμπιστοσύνη και στην Ευρώπη και στην Ελλάδα. Έχομε την απόφαση να είμαστε όλοι Ευρωπαίοι, όπως θα έλεγε ο Τσώρτσιλ, και όλοι Έλληνες, όπως θα έλεγε ο Σέλλεϋ. Γιατί, όπως έγραψε ο Ισοκράτης, Έλληνες δεν είναι εκείνοι που γεννήθηκαν στην Ελλάδα, αλλά εκείνοι που υιοθέτησαν το πνεύμα το κλασικό».

Το βίντεο της ομιλίας εδώ

Οι ελληνικές start ups πρέπει να «σπάσουν» την εσωστρέφεια

Nίκος Δρανδάκης συνιδρυτής του μεγαλύτερου ελληνικού success story των τελευταίων ετών, μιλάει στο Liberal και στο Ανδρέα Ζαμπούκα. Ο ιθύνων νους του Τaxi Beat αναφέρεται στο χτίσιμο της εταιρείας, στην εκτόξευσή της  στις αγορές της Λατινικής Αμερικής και δηλώνει αισιόδοξος για ένα μεγάλο  «start up» της κοινωνίας που θα δώσει νέα προοπτική στη χώρα.

Η Taxibeat, μία 100%  ελληνική εταιρία εξαγοράστηκε πρόσφατα από την  «Mytaxi», θυγατρική της γερμανικής Daimler, επεκτείνοντας την παρουσία της σε 10 ευρωπαϊκές χώρες και βάζοντας στα ταμεία της 40 εκ ευρώ

Σε μια περίοδο εθνικής κατάθλιψης, το να συναντάς επιτυχημένους  Έλληνες είναι σίγουρα, ελπιδοφόρο και δημιουργεί μια ανάταση. Από την άλλη,οι συζητήσεις για τέτοια θέματα δείχνουν το τεράστιο χάος που χωρίζει τον μίζερο λόγο της εγχώριας πολιτικής από την σαφήνεια και την καθαρότητα της δημιουργικής εξωστρέφειας. Σκέφτεσαι δηλαδή, πόσο διαφορετική θα ήταν η χώρα αν το πολιτικό σύστημα, με έναν απλό και ουσιαστικό τρόπο, ακολουθούσε τα πρότυπα της επιτυχίας τέτοιων ιδιωτικών δράσεων και όχι του δογματισμού και της εσωστρέφειας.

Ο Νίκος Δρανδάκης είναι ένας ωραίος Έλληνας, από αυτούς που εμφανίζονται από το πουθενά  και είναι έτοιμοι να κατακτήσουν τον κόσμο. Δεν είναι λίγοι, είναι χιλιάδες σε όλους τους χώρους και προετοιμάζονται να το κάνουν. Και αν μας ενδιαφέρει να υπάρξουμε ως ιστορική συνέχεια και στο μέλλον, δεν έχουμε παρά να τους προτάξουμε στην κοινωνία ως πρότυπα και ατμομηχανές του πολιτισμού μας.

Συνέντευξη στον Ανδρέα Ζαμπούκα

- Λοιπόν, κύριε Δρανδάκη, πώς αισθάνεται ένας εκατομμυριούχος μετά από ένα τόσο σημαντικό και επικερδές deal;

Τα λεφτά δεν ήταν το βασικό μέρος της εξίσωσης όλα αυτά τα χρόνια και ούτε είναι και τώρα. Ή καλύτερα, η βασική επιδίωξη ήταν να πετύχουμε και μετά να κερδίσουμε χρήματα.  Η αίσθηση επομένως, που έχουμε όλοι εδώ μέσα, είναι ότι έκλεισε ένα project και με περισσότερη όρεξη πάμε για το επόμενο. Πέρα από αυτό, δεν είμαι μόνος μου από ό τι καταλαβαίνετε. Στην Taxibeat υπάρχουμε ως ομάδα και πίσω μας, έχουμε αρκετούς επενδυτές που μας στήριξαν και τώρα είδαν το ρίσκο τους να δικαιώνεται. Στην Taxibeat επενδύθηκαν 7 εκατ. δολάρια για να φτάσει να αξίζει πάνω από 40 εκατ. Χωρίς την επένδυση, απλώς δεν θα υπήρχε σήμερα. Οι συζητήσεις για το deal με την Daimler κράτησαν πολλούς μήνες και ήρθε απλά ως μία φυσιολογική εξέλιξη. Όταν δουλεύεις τόσο σκληρά και η ζωή σου ταυτίζεται απόλυτα με την προσπάθεια, κάθε επιτυχία δεν είναι ουρανοκατέβατη, σαν να κερδίζεις ας πούμε, το τζόκερ. Είναι κάτι που πάντα το περιμένεις. Μπορεί να μην έρθει ποτέ αλλά το περιμένεις και είσαι πάντα έτοιμος να το συναντήσεις.

- Έχει αλλάξει κάτι τώρα στον τρόπο που λειτουργείτε στην καθημερινή εργασία σας; Και ποια είναι τα σχέδια της Taxibeat από δω και πέρα;

Όχι δεν έχει αλλάξει τίποτα απολύτως. Δουλεύουμε το ίδιο σκληρά, με την ίδια επιμονή και η καθημερινότητα είναι ίδια κι ακόμα περισσότερο «πολεμική». Οπωσδήποτε, το ότι μπήκαν αρκετά χρήματα στα ταμεία της εταιρείας μας δίνει την δυνατότητα να κάνουμε περισσότερα σχέδια, μεγαλύτερες επεκτάσεις και να μεγαλώσουμε το εκτόπισμά μας. Να δυναμώσουμε δηλαδή και να πάμε σε καινούργιες αγορές. Ας πούμε στην Νότια Αμερική θα συνεχίσουμε την επέκτασή μας. Στην Αθήνα δεν θα είμαστε πλέον, εδώ αναλαμβάνει η «Μytaxi» που μας εξαγόρασε. Εμείς θα έχουμε στην έδρα μας την  τεχνική ομάδα και θα αναπτύσσουμε την εφαρμογή που θα λειτουργεί τώρα στο Περού, σύντομα στην Χιλή, στην Αργεντινή και στη συνέχεια όπου μπορέσουμε. Προσδοκία μας είναι να γίνουμε το βασικό άρμα  της Daimler να μπει σ΄αυτό που λέμε «on demand car sharing services» και να ανοίξουμε νέες αγορές.

- Ποιο ήταν το πιο φιλικό επιχειρηματικό περιβάλλον που συναντήσατε στις πόλεις που δραστηριοποιήθηκε η taxibeat;

Βρεθήκαμε στη Βραζιλία, στο Μεξικό, μετά στην Γαλλία και σε άλλες πόλεις. Δεν θα το πιστέψετε αλλά το πιο φιλικό επιχειρηματικό περιβάλλον ήταν η Ελλάδα! Οι άνθρωποι σε όλα τα μέρη του πλανήτη ζουν την δική τους «κόλαση» και πιστεύουν ότι αυτή είναι η χειρότερη όλων. Πάντα πιστεύαμε ότι η Ελλάδα είναι το μεγάλο πρόβλημα, μέχρι να γνωρίσεις το χειρότερο. Στην Βραζιλία ας πούμε, η διαφθορά είναι γιγάντια. Η Ελλάδα μπροστά της είναι παράδεισος. Και στο Μεξικό το Δημόσιο έχει τεράστιες αγκυλώσεις. Ο κόσμος κινείται πιο αργά. Η Γαλλία επίσης έχει έναν ιδιότυπο «κρατισμό», ένα σκληρό regulation, αρκετά lobbies που συνδέονται με τις κυβερνήσεις. Στο Παρίσι, το μεγάλο μας πρόβλημα ήταν το καθεστώς μιας μεγάλης εταιρείας ραδιοταξί που από την εποχή Μιτεράν, έχει τις καλύτερες σχέσεις με το κράτος. Καλύπτει το 70% της αγοράς και δεν επιτρέπει νέες καινοτόμες επεμβάσεις στο χώρο που ελέγχει η ίδια. Γενικότερα η Γαλλία δεν έχει καμία σχέση με αυτό που βλέπει κανείς στον υπόλοιπο κόσμο να εξελίσσεται στον τομέα της τεχνολογίας αλλά και τoυ start up.

- Που κατατάσσετε την Ελλάδα στα τελευταία πέντε χρόνια, σε σύγκριση με άλλες εποχές, στην καινοτομία; Όσο εσείς «τρέχατε» το taxibeat, παράλληλα αναπτυσσόταν και το υπόλοιπο περιβάλλον στην καινοτομία;

Υπάρχει μεγάλη διάθεση από νέους, κυρίως, ανθρώπους αλλά δεν νομίζω ότι γίνεται κάτι εξαιρετικό. Δεν θα το έλεγα. Το ευρύτερο περιβάλλον είναι κάπως στατικό. Δεν είναι η γραφειοκρατία νομίζω το πρώτο πρόβλημα για τις καινοτόμες επιχειρήσεις. Αργά ή γρήγορα η εταιρεία θα στηθεί και θα ξεκινήσει. Είναι άλλα πολλά. Πρώτα πρώτα, δεν βρίσκεις ταλέντα τα οποία  θέλουν να πάνε πιο μπροστά από όσα συμβαίνουν στις άλλες χώρες. Ως κοινωνία δεν είμαστε τόσο διασυνδεδεμένοι με τον υπόλοιπο κόσμο. Υπάρχουν καλοί τεχνολόγοι, επιστήμονες και πολλές άλλες ειδικότητες αλλά δεν βρίσκονται στην αιχμή των εξελίξεων για να παρακολουθήσουν τι συμβαίνει έξω και να θελήσουν να το ξεπεράσουν. Για παράδειγμα, τα start ups που ιδρύονται τα τελευταία χρόνια είναι σε τομείς που ήταν πολύ ενδιαφέροντες στην Αμερική πριν δέκα χρόνια. Τώρα όμως αυτοί πάνε σε άλλα κι εμείς προσπαθούμε να επινοήσουμε κάτι για έναν χώρο που ήδη έχει κατακτηθεί. Η εσωστρέφεια είναι το μεγάλο μας πρόβλημα.

- Ευθύνεται γι΄αυτό το ελληνικό πανεπιστήμιο που ακόμα δεν μπορεί να απαλλαγεί από τον εναγκαλισμό του με το ελληνικό κράτος;

Προφανώς, έχει μεγάλες ευθύνες. Θα σας πω ένα παράδειγμα για το Περού. Εκεί, ένας εκατομμυριούχος αποφάσισε να ιδρύσει ένα ιδιωτικό πανεπιστήμιο το οποίο στα τελευταία πέντε χρόνια, κάνει θαύματα και διαρκώς επενδύει στην εξωστρέφεια. Είναι τεχνικό πανεπιστήμιο. Μας φώναξε να κάνουμε ομιλίες, projects και να προσφέρουμε στους φοιτητές τεχνογνωσία. Εδώ υπάρχουν ακόμα καθηγητές που φοβούνται να μιλήσουν με ανθρώπους της αγοράς.

- Η έξυπνη ιδέα που θα αλλάξει τα πράγματα γύρω μας, ξεκινάει περισσότερο από την ανάγκη ή από την συναναστροφή;

Ο Steven Johnson έχει γράψει ένα ωραίο βιβλίο, το «Από πού έρχονται οι καλές ιδέες», όπου καταλήγει πως η έξυπνη ιδέα έρχεται από την «διασύνδεση». Οπωσδήποτε η διαλεκτική είναι το παν για να προχωρήσει η καινοτόμα σκέψη. Οι Αρχαίοι αυτό δεν έκαναν; Γιατί λέμε πως η Δημοκρατία γέννησε τον πολιτισμό της Αθήνας; Aπλά τώρα, η «Αθήνα» είναι η Αμερική και όλα τα κέντρα του κόσμου που δίνουν το κατάλληλο περιβάλλον να τρέξει πιο γρήγορα το μυαλό του ανθρώπου.

- Υπάρχει όμως και η ανάγκη. Σε τι φάση ήσασταν όταν προέκυψε η ιδέα του Taxibeat;

Παλιότερα είχαμε μια οικογενειακή επιχείρηση με παπούτσια. Πέρασε από διάφορα στάδια και στο τέλος δεν πήγε καλά. Από το 2007, είχα δει τον Steve Jobs να παρουσιάζει το Ιphone και τότε είπα μέσα μου ότι ανοίγει τις πύλες του ένας νέος κόσμος, που θα δημιουργήσει νέες ευκαιρίες. Έψαχνα να κάνω κάτι, προσδιόρισα σε τι χώρο μπορεί να γίνει και το έκανα.

- Η Ελλάδα μπορεί να γίνει κάποτε μια «χώρα start up»;

Έτσι όπως τα ξέρουμε τα start ups δύσκολο μου φαίνεται. Το τι θα κάνουμε εμείς ως Taxibeat νομίζω θα παίξει ρόλο. Πάντα χρειάζεται κάτι που να εμπνεύσει και τους υπόλοιπους. Πέρα από εκεί όμως, έχουμε σχέδια να βρούμε εδώ ή να φέρουμε καλούς προγραμματιστές από το εξωτερικό, από τα Βαλκάνια, από την Τουρκία και από κάθε μέρος που διαθέτει δυναμικά ταλέντα.  Έχουμε πολλούς επενδυτές που περιμένουν να δώσουν χρήματα για πράγματα που αξίζουν, αρκεί να τους παρουσιάσει κανείς κάτι πρωτοποριακό. Οι προθέσεις μας είναι να δημιουργήσουμε ένα μεγάλο κέντρο καινοτομίας στην Ελλάδα, που θα γίνει σημείο αναφοράς για τη χώρα. Κάτι ανάλογο ας κάνουν και οι υπόλοιποι.

- Έχει νόημα να περιμένουμε ένα οργανωμένο σχέδιο από το κράτος;

Όχι, μόνο να μας αφήνει να κάνουμε την δουλειά μας. Οι ιδιώτες  και τα αυτόνομα αποκεντρωμένα σημεία  θα τραβήξουν μπροστά και θα δημιουργηθεί η τάση. Οι εταιρείες, τα πανεπιστήμια, τα ερευνητικά κέντρα, κάποιοι δήμοι ίσως. Αλλά από την κεντρική εξουσία δεν έχει νόημα να περιμένουμε πολλά. Το κράτος μπορεί να βοηθήσει μόνο με το «κλίμα» και τις υποδομές. Από τις μεγάλες ταχύτητες του ίντερνετ, μέχρι τις σωστές συγκοινωνίες και το κόστος στην φορολογία. Το πρώτο που πρέπει να κάνουμε συλλογικά και σε επίπεδο εθνικής στρατηγικής είναι να τοποθετήσουμε την χώρα μας, στον νέο κόσμο. Μέχρι τώρα, είμαστε απομονωμένοι και ψάχνουμε λύσεις κυνηγώντας συνεχώς την ουρά μας…

- Πόσο σημαντικοί είναι για την εξέλιξη ενός start up, οι πρώτοι early adopters;

Στο ξεκίνημα είχα την ευκαιρία να απευθυνθώ στο ήδη υπάρχον σύστημα των ραδιοταξί. Ήταν ένα έτοιμο δίκτυο που θα μπορούσαμε να του φέρουμε μία νέα εφαρμογή. Η ευκολία όμως, αυτή θα μας δημιουργούσε προβλήματα. Έτσι δημιουργήσαμε από την αρχή την ομάδα μας, με ταξιτζήδες ανένταχτους,  και την διαμορφώσαμε με τα δικά μας standards. Νομίζω ότι αυτή ήταν η σωστή επιλογή.

- Κάποιοι είπαν ότι τα δύο μεγαλύτερα success stories της Ελλάδας τα τελευταία χρόνια, είσαστε εσείς και ο Αντετοκούνμπο! Ο ένας υπέγραψε για 100 εκ. στο ΝBA κι εσείς για 40 εκ. Την ίδια ώρα που η ΤΡΑΙΝΟΣΕ πουλήθηκε στους Ιταλούς για 45 εκ.

Δεν αποκλείεται να είναι κάπως έτσι. Από την άλλη δεν είναι συγκρίσιμα τα μεγέθη. Ο Αντετοκούνμπο είναι η «εξαγωγή» ενός ταλέντου σε  μία ήδη διαμορφωμένη «αθλητική βιομηχανία» που είναι το ΝΒΑ. Και ο ΟΣΕ ήταν μία χρεοκοπημένη ΔΕΚΟ που έπρεπε να απαλλάξει το Δημόσιο από το βάρος της. Γενικότερα όμως, το ζητούμενο είναι να υπάρχει μια κοινωνία όπου θα δίνονται συνεχώς ευκαιρίες για επιτυχίες σε όλους τους τομείς. Να βγαίνουν οι άριστοι  μπροστά και να εμπνέονται αυτοί που ακολουθούν για να τους μοιάσουν. Έτσι γίνεται δουλειά. Και δεν είναι πάντα τα λεφτά η επιβράβευση αλλά το να ζουν οι άνθρωποι καλύτερα και να αισθάνονται πιο δημιουργικοί.

- Κάτι τελευταίο. Μπορεί ένα μάθημα επιχειρηματικής αγωγής στα σχολεία να βοηθήσει τους νέους να στραφούν στο επιχειρείν; Υπάρχει συνταγή για να αλλάξει η αντίληψη των Ελλήνων;

Όχι, δεν θα βοηθούσε όπως νομίζουμε, στην ουσία. Η επιχειρηματικότητα δεν είναι για όλους. Παιδαγωγικά σίγουρα θα έπαιζε ρόλο σε ότι αφορά στην άσκηση του σχεδιασμού, της οργάνωσης και της αναζήτησης του αποτελέσματος. Από εκεί και πέρα, όλο το εγχείρημα ενός start up ή και μιας οποιασδήποτε επιχείρησης θέλει εγρήγορση, αυτοθυσία και γενναιότητα. Επομένως εκείνο που θα μπορούσε να κάνει το σχολείο θα ήταν να φτιάξει έναν σύγχρονο Έλληνα που θα διαθέτει τα χαρακτηριστικά του γενναίου ανθρώπου. Αυτού που δεν βλέπει την ζωή σαν ένα πεδίο διεκπεραίωσης υποχρεώσεων αλλά σαν ένα ταξίδι γεμάτο προκλήσεις και νέες ευκαιρίες για περιπέτειες. Να ενθαρρυνθούν να ανακαλύψουν τα νέα παιδιά τον δικό τους κόσμο. Για μένα το σπουδαίο είναι οι άνθρωποι να αποκτήσουν ένα πάθος για οτιδήποτε ασχοληθούν και να κάνουν σωστά την δουλειά τους. Για τα μυρμήγκια, που παρατηρούν, για το διάστημα, για τις επιστήμες, για τον καφέ που προσφέρουν στο μαγαζί τους. Εκεί βρίσκεται το μυστικό της επιτυχίας για όλες τις κοινωνίες κι αυτό θα μπορούσε να δώσει στους νέους το ελληνικό σχολείο. Και μέσα από εκεί θα προκύψουν και οι καλοί επιχειρηματίες που θα τραβήξουν την χώρα μπροστά.

Οι πρώτοι πυροβολισμοί στις διαδηλώσεις κατά του Τραμπ

 

Πρώτες βοήθειες στον διαδηλωτή που τραυματίστηκε από σφαίρα κατά τη διάρκεια της πορείας (REUTERS/Cole Howard)

Η κατάσταση κινδυνεύει τα ξεφύγει από κάθε έλεγχο, στις δυτικές πολιτείες των ΗΠΑ όπου οι πολίτες ψήφισαν μαζικά υπέρ της Χίλαρι αλλά είδαν τον Τραμπ να εκλέγεται πρόεδρος. Στην τρίτη νύχτα ταραχών ένας άνδρας τραυματίστηκε κατά τη διάρκεια διαδηλώσεων και πυροβολισμών στο Πόρτλαντ

Οι ΗΠΑ έχουν ξεσηκωθεί, οι αναταραχές γίνονται ολοένα και πιο βίαιες μετά την εκλογή στην προεδρία ενός πολιτικού που δίχασε όσο κανείς άλλος και εξελέγη μολονότι δεν ψηφίστηκε από την πλειοψηφία – η Χίλαρι Κλίντον πήρε περί το ένα εκατ. ψήφους περισσότερες. Και στις ΗΠΑ, ως γνωστόν, δεν αργούν να βγουν τα όπλα…

Τη νύχτα της Παρασκευής στο Ορεγκον (πρωί Σαββάτου ώρα Ελλάδος), την τρίτη συνεχόμενη νύχτα των διαδηλώσεων κατά του Ντόναλντ Τραμπ, έπεσε ο πρώτος πυροβολισμός. Το περιστατικό συνέβη λίγο μετά τα μεσάνυχτα (τοπική ώρα) της Παρασκευής στο Πόρτλαντ του Ορεγκον. «Ενας άνδρας έχει χτυπηθεί. Ολοι πρέπει να απομακρυνθούν από την περιοχή αμέσως», ανακοίνωσε η αστυνομία στο Twitter. Ο πυροβολισμός σημειώθηκε την ώρα που διέσχιζαν οι διαδηλωτές την γέφυρα Μόρισον, στο κέντρο της πόλης.

Φαίνεται ότι ο δράστης βρισκόταν μέσα σε ένα όχημα μαζί με άλλους επιβαίνοντες όταν προέκυψε συμπλοκή με έναν άλλο διαδηλωτή. Οπως ανακοίνωσε η αστυνομία, ο ένοπλος άνδρας βγήκε έξω και άνοιξε πυρ με αποτέλεσμα να τραυματιστεί το θύμα, το οποίο διαμετακομίστηκε σε νοσοκομείο χωρίς σοβαρά τραύματα.

Οι Αρχές αναζητούν τον ύποπτο τον οποίο περιγράφουν ως αδύνατο άνδρα, μαύρο και πιθανότατα έφηβο.

Οι αστυνομικοί απέκλεισαν την περιοχή της γέφυρας η οποία είναι πια σκηνή εγκλήματος. Ηδη το κέντρο της πόλης είχε μετατραπεί σε πεδίο συγκρούσεων ανάμεσα σε διαδηλωτές και αστυνομικούς. Οι αρχές δήλωσαν ότι δέχθηκαν μολότοφ κατά τη διάρκεια της πορείας η οποία νωρίτερα είχε προκηρυχθεί «ειρηνική». Αρκετοί μέσα από το πλήθος των διαδηλωτών άρχισαν να πετάνε αντικείμενα στους αστυνομικούς οι οποίοι απαντούσαν με σπρέι πιπεριού, δακρυγόνα και χειροβομβίδες κρότου λάμψης.

Αντίστοιχες πορείες με μικρότερα επεισόδια σημειώθηκαν το βράδυ της Παρασκευής στο Μαϊάμι, την Ατλάντα, το Σαν Φρανσίσκο και τη Νέα Υόρκη (κοντά στον Πύργο Τραμπ όπου διαμένει το πρόσωπο της εβδομάδας). Στο Λος Αντζελες οι διαδηλωτές έκαναν πορεία διακόπτοντας την κυκλοφορία των οχημάτων και φωνάζοντας συνθήματα «Απορρίψτε τον εκλεγμένο πρόεδρο» και «Ποιών είναι οι δρόμοι; Δικοί μας δρόμοι».

Ακόμη και η Φιλαδέλφεια, στην Πενσιλβάνια όπου υπερίσχυσε ο κ. Τραμπ, «ξεσηκώθηκε» κατά του νέου προέδρου των ΗΠΑ.

Νωρίτερα την Παρασκευή ο κ. Τραμπ είχε σχολιάσει με μία διαφορετική ματιά τις διαδηλώσεις στις ΗΠΑ. «Λατρεύω το γεγονός ότι μικρές ομάδες διαδηλωτών έχουν πάθος για τη μεγάλη χώρα μας», δήλωσε ανακαλώντας τις δηλώσεις που είχε κάνει όταν άρχισαν οι πρώτες συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας τις οποίες είχε αποδώσει σε «επαγγελματίες διαδηλωτές».

Στη δυτική ακτή των ΗΠΑ οι πολίτες και ιδιαίτερα οι νέοι πολίτες πιστεύουν ότι υπήρξε υφαρπαγή της ψήφου τους. Είναι πολιτείες που ψήφισαν μαζικά υπέρ της Χίλαρι Κλίντον, αλλά είδαν εξαιτίας του εκλογικού συστήματος να βγαίνει πρόεδρος ο Τραμπ. Ειδικά στους νέους, η υποψήφα των Δημοκρατικών είχε σχεδόν διψήφια διαφορά ποσοστού έναντι του Τραμπ. Αλλά και πάλι μια άλλη Αμερική έδωσε στον απρόβλεπτο και αμφιλεγόμενο υποψήφιο τα κλειδιά της ισχυρότερης χώρας του κόσμου.

protagon.gr

Kαρέ καρέ η τραγωδία στην Μαρφίν από τον Ηλία Προβόπουλο

O φωτογράφος και φωτορεπόρτερ Ηλίας Προβόπουλος βρέθηκε από τις πρώτες στιγμές στην τραγωδία της Μαρφίν (5-5-2010) και δίνει στο blog του καρέ καρέ με φωτογραφίες και σχόλια, το χρονικό της δραματικής εξέλιξης
 
"Στο FB δεν κάνω ρεπορτάζ και δεν γράφω πράγματα όπως τα βλέπουν οι εφημερίδες και τα υπογράφουν οι διάφοροι συντάκτες που εργάζονται σε αυτές αλλά ότι τυχαίνει να βλέπω στην πόλη και στα ταξίδια μου, προσέχοντας πρώτα την αλήθεια ως προς τα γεγονότα και σχολιάζοντάς τα βεβαίως με ένα δικό μου, προσωπικό τρόπο….
 
Για τα προχθεσινά γεγονότα επί του προκειμένου, έχω δει και ζήσει μόνο όσα έγιναν στην οδό Σταδίου, πρώτα στον Ιανό και κατόπιν μπροστά στη φλεγόμενη τράπεζα. Ούτε μπροστά στη Βουλή πήγα, ούτε στα Προπύλαια καν είδα τι γίνονταν, ούτε στα Εξάρχεια και άρα δεν μπορώ να γράψω τίποτα γι’ αυτά. Επί πλέον, όπως και χθες, πάντα φωτογραφίζω μόνο πράγματα που με ενδιαφέρουν σαν πρώτη ύλη για μια σειρά κειμένων τώρα ή κάποια άλλη στιγμή και σπάνια οι φωτογραφίες αυτές βρίσκονται και σε σελίδες εφημερίδων. Θα έλεγα λοιπόν πως κατά κάποιο τρόπο –αν αυτό μπορεί να γίνει στο δίκτυο- είναι αποκλειστικές.


Τα γράφω αυτά γιατί προκλήθηκα από κάποιους διαλόγους στο Facebook πάνω σε μια φωτογραφία σχετικά με τους εγκλωβισμένους στο μπαλκόνι της φλεγόμενης τράπεζας και την εντύπωση πως κανένας δεν έδειξε ενδιαφέρον γι’ αυτούς τους ανθρώπους. Για να φανεί λοιπόν πως αυτό είναι μεγάλο ψέμα καθώς και για να συμβάλλω σε μια πιο σωστή πληροφόρηση σχετικά με όσα έγιναν εκεί πέρα το μεσημέρι της 5ης Μαίου 2010 δημοσιεύω καρέ – καρέ που λένε και οι φωτογράφοι κάποιες φωτογραφίες με την σειρά όπως αυτές καταγράφηκαν στο ψηφιακό ρολόι της μηχανής μου. 

Θα μπορούσα να τις συνοδέψω με ένα σωρό λέξεις αλλά περιορίζομαι σε μικρές επεξηγηματικές λεζάντες υπακούοντας αυτή τη φορά στην άποψη, πως μια φωτογραφία αξίζει όσο χίλιες λέξεις. Τούτο βοηθάει επίσης και όσους βαριούνται να διαβάσουν μεγάλα κείμενα ή απλά δεν ξέρουν να διαβάζουν, μεταφορικά και πραγματικά... "

Όλες οι φωτογραφίες και τα σχόλια στο http://actimon.blogspot.gr/2010/05/13.html  του Ηλία Προβόπουλου

Συνδρομή σε αυτήν την τροφοδοσία RSS
arriton2
© 2013, arriton.gr