Menu

 

logoidea

Γράμμα στον «άγνωστο» ψηφοφόρο της Κυριακής.Του Αλέξανδρου Παγιατάκη

Γνώριμη πια η φιγούρα σου στον καθρέπτη. Μετά από αρκετά χρόνια ζωής, έχεις μάθει και τα πιο ανεπαίσθητα σημάδια. Άντε να προσέξεις αυτά, που σιγά σιγά ο χρόνος σου εναποθέτει, αλλά και πάλι, η φιγούρα στον καθρέπτη παραμένει γνώριμη. Έχεις αξιολογήσει άλλωστε τον εαυτό σου και οι σταθερές σου παραμένουν αργά μεταβαλλόμενες που με το δίκιο σου ρωτάς τόση ζωή πού την ξόδεψα. Κοιτάς πίσω σου τι άφησες, κοιτάς τι δημιούργησες. Έτσι, για να νιώσεις λίγο αυτοϊκανοποίηση, για να ψηλώσεις ντε κανέναν πόντο. Και μετράς πώς ξόδεψες τη ζωή σου. Μετράς τα λάθη σου, τους φόβους σου, αυτούς που επαληθεύτηκαν και αυτούς που η ίδια η ζωή τους ξεπέρασε. Μετράς πιο πολύ τις επιλογές σου. Αγάπησες, λάθεψες, επέλεξες φίλους, κέρδισες, έχασες.

Όλα τα έχεις σημειωμένα. Ζωγραφίζεις τέλεια τον μικρόκοσμό σου, άλλωστε όσο σε πονάει η κάθε του αμυχή, άλλο τόσο σου χαμογελάει. Ξεφυλλίζεις το τεφτέρι σου, σαν αυτό που κρατούσαν οι μπακάληδες στα χωριά και γνώριζαν με ακρίβεια πόσα τους χρωστά η κυρά Ρήνη, πόσα η Μαρία. Όλα γραμμένα, ταχτοποιημένα, κιτρινισμένα από τον χρόνο μα δερματόδετα, πολύτιμα φυλακτά της ζωής που έζησες αλλά και άφησες, της ζωής που θα ήθελες να ζήσεις και δεν έζησες.

Εδώ όμως κλείνεις βιαστικά τις σκέψεις σου, γιατί εδώ αρχίζεις να πονάς. Γιατί εδώ μετράς τα όνειρα που πρόδωσες και αυτά πονάνε. Γιατί εδώ μετράς τους άχαρους συμβιβασμούς της ζωής σου, γιατί εδώ μετράς το όνειρο και το χάνεις. Το χάνεις και σκέπτεσαι γιατί το πρόδωσες, γιατί φοβήθηκες, γιατί άφησες να σου χαϊδεύουν τα αυτιά, ενώ γνώριζες ότι κανείς δεν θα νοιαστεί για τα δικά σου όνειρα, εάν εσύ δεν τα σηκώσεις. Και όμως συμβιβάστηκες. Συμβιβάστηκες άλλοτε για ένα επίδομα, για μια εύκολη ζωή, για μια θέση στο δημόσιο, για μια μετάθεση για μια υπόσχεση... Και έρχεται η στιγμή, που όλα γύρω σου καταρρέουν. Αυτά που περίμενες να σε ψηλώσουν σε ρίχνουν, σε πατάνε, σε κοροϊδεύουν.

Βλέπεις τα όνειρα σου να πωλούνται, σαν υλικά κατεδαφίσεως, αμπαλαρισμένα με πολύχρωμες κορδέλες, με φανταχτερά ονόματα, με φανταστικές ιστορίες επιτυχιών που σε καλούνε να τις πιστέψεις, γιατί χωρίς αυτές, δεν θα έχεις ουσία. Τα πλησιάζεις σαν υποψήφιος αγοραστής ή σαν εκτιμητής της ρημαγμένης σου ζωής. Τα κοιτάς και σε κοιτάνε, τα αναγνωρίζεις μα δεν σου χαμογελάνε πια. Προσπαθείς να τα χαϊδέψεις ένα-ένα, αλλά σε γδέρνουν. Τους μιλάς, τους εξομολογείσαι πόσο τα αγαπάς, πως είναι τα όνειρα σου, πως είναι η ζωή σου. Όμως αυτά είναι ψυχρά, παγωμένα, υλικά κατεδαφίσεως. Η αλήθεια είναι ότι τώρα πια σε φοβίζουν. Σου χαμογελάνε ψυχρά, σου λένε σ΄ αγαπώ και ψάχνεις να βρεις το μαχαίρι, σου λένε καλημέρα μα εσύ βλέπεις το μαύρο της νύχτας.

Συνειδητοποιείς αργά, βασανιστικά, ότι …«τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας, τον άγριο Ποσειδώνα δεν θα συναντήσεις, αν δεν τους κουβανείς μες στην ψυχή σου, αν η ψυχή σου δεν τους στήνει εμπρός σου». Και αίφνης, φθάνει η δική σου στιγμή να απολογηθείς για όσα έκανες και όσα δεν έκανες, να δώσεις τη δική σου απάντηση σε όλους αυτούς που σε φοβίζουν. Τίποτα δεν θα είναι χειρότερο από το σήμερα εάν δεν υποκύψεις στα ψεύτικα διλήμματα, στις απειλές και στις φρούδες ελπίδες. Τίποτα δεν θα αλλάξει, εάν φοβηθείς και τίποτα δεν θα κερδίσεις εάν και πάλι πουλήσεις τα όνειρα σου. Το ξέρεις άλλωστε, το νιώθεις. Αυτός που σου βάζει διλήμματα, ενοχές και φόβους δεν σε αγαπά. Απλά κομμάτι από τα όνειρά σου θέλει, τον έλεγχο της ζωή σου και... την ψήφο σου.

Άρρητος

Εγώ, ο Άρρητος.

Ιστότοπος: arriton.gr

Αφήστε τα σχόλια σας

0
τους όρους και τις συνθήκες.
επιστροφή στην κορυφή
arriton2
© 2013, arriton.gr