Menu

 

logoidea

Πανελλήνιοι μαθητικοί αγώνες debate τέλος.

Της Νοεμή Βασιλειάδη.
Δεν ήμουν μόνο εγώ. Μαθητές και καθηγητές από πολλά σχολεία της Ελλάδος με καλή προετοιμασία, διάθεση και προσδοκίες περίμεναν τους Πανελλήνιους Διασχολικούς Μαθητικούς Αγώνες Επιχειρηματολογίας 2014, οι οποίοι άλλωστε πραγματοποιούνται κάθε χρόνο στη χώρα μας. Οργανωμένοι με δυσκολίες ή όχι, ήταν μια νότα ξεχωριστή στον τεχνοκρατισμό των σχολικών μαθημάτων, ήταν κάτι περισσότερο από μια εποικοδομητική διοργάνωση που προωθούσε τον διάλογο. Ήταν μια υπέροχη εμπειρία. 
 
Όσοι και όσες πήραμε μέρος στους αγώνες επιχειρηματολογίας και αντιλογίας στο παρελθόν, γνωρίσαμε παιδιά από άλλα σχολεία, γελάσαμε, συνεργαστήκαμε, πανηγυρίσαμε στις νίκες, απογοητευτήκαμε στις αποτυχίες, αγχωθήκαμε δημιουργικά, μάθαμε το σεβασμό στον διάλογο. Όχι μόνο διαπιστώσαμε πως μια ισχυρή επιχειρηματολογία είναι αποτέλεσμα ουσιαστικού, δομημένου λόγου αλλά και συζητήσαμε για τα πάντα: από την κλωνοποίηση μέχρι το διαζύγιο, από τη μουσική μέχρι το πανεπιστημιακό άσυλο, από τον αθλητισμό μέχρι την ευθανασία. Κι όσο μας αποδοκίμαζαν κάποιοι ως «μικρούς πολιτικάντηδες», τόσο αποδεικνύαμε με τη διαλλακτικότητα και την ανεπηρέαστη σκέψη μας πως κανένα ζήτημα δεν επιδέχεται μονομερή θεώρηση, αλλά πως κάθε διαφορετική θέση έχει σημαντικά επιχειρήματα.
 
Φέτος, λοιπόν, καμία ανακοίνωση δεν ήρθε για τους αγώνες. Χρηματοδότηση τέλος. Εντάξει, δε λυπάμαι τόσο για μένα, τρίτη λυκείου πια, ευτυχώς είχα την ευκαιρία να συμμετέχω και ίσως μπορέσω να ασχοληθώ με τον ρητορικό λόγο και στο πανεπιστήμιο. Λυπάμαι όμως για τα παιδιά που έρχονται πίσω μου και αμφιβάλλω αν θα έχουν αυτό το ερέθισμα όπως το είχα και εγώ. Λυπάμαι για τις προσπάθειες των καθηγητών να προωθήσουν δραστηριότητες, όπως ο ρητορικός λόγος, χωρίς στήριγμα. Λυπάμαι για τους νέους που απαξιώνονται. Μα πιο πολύ από όλα λυπάμαι που η χώρα αυτή πασχίζει να βγει από την κρίση… με λάθος τρόπο. Δυστυχώς οι αρμόδιοι εξακολουθούν να κατηγορούν τη νέα γενιά πως δεν ενημερώνεται, δε δραστηριοποιείται, δε σκέπτεται. Ας μου επιτραπεί λοιπόν και μένα να ρωτήσω. Μα επιτέλους, πώς ο νέος χωρίς ουσιαστική παιδεία και ερεθίσματα, χωρίς εκπαιδευτικές εκδηλώσεις και διοργανώσεις θα μάθει να σέβεται και να προωθεί έμπρακτα τη δημοκρατία, πώς θα προικιστεί με εφόδια, για να ανατρέψει την κατάσταση; Σε μια χώρα που ο πολιτικός διάλογος παραχωρεί τη θέση του στη συνθηματολογία, και που οι ακραίες ιδεολογίες υιοθετούνται συνεχώς από τους νέους, δεν μπορώ παρά να απορώ: πώς είναι δυνατόν οι πολιτικοί φορείς να ευαγγελίζονται ασταμάτητα την προώθηση της παιδείας και παράλληλα ο κρατικός προϋπολογισμός για αυτήν να πέφτει κάτω από το 3%; Πώς είναι δυνατόν να γίνονται αλλεπάλληλες μεταρρυθμίσεις στο εκπαιδευτικό σύστημα με «καινοτομίες» και ταυτόχρονα να καταργούνται τέτοιες εκδηλώσεις που προάγουν ουσιαστικά την παιδεία και τον πολιτισμό; Τι νέους θέλει άραγε μια χώρα που κάνει τις μεγαλύτερες περικοπές στην παιδεία;
 
Πολλά μαθαίνουμε στο μάθημα της έκθεσης εμείς οι μαθητές για την παιδεία: κοσμεί έναν ωραίο επίλογο στην προσχεδιασμένη έκθεση και λύνει πάντα όλα τα προβλήματα. Λίγο μόνο να στρέψουμε το βλέμμα μας έξω από τα βιβλία και θα απογοητευτούμε. Είναι, όμως, πολύ νωρίς ακόμα. Έχουμε χρόνια ακόμα για να απογοητευτούμε. Προς το παρόν «πρέπει» να σκεφτούμε τις Πανελλήνιες... Γιατί ποιον τελικά νοιάζουν οι προβληματισμοί μιας μαθήτριας;
 
*Η Νοεμή Βασιλειάδου είναι μαθήτρια Γ' Λυκείου.
Άρρητος

Εγώ, ο Άρρητος.

Ιστότοπος: arriton.gr
  • Δεν βρέθηκαν σχόλια

Αφήστε τα σχόλια σας

0
τους όρους και τις συνθήκες.
επιστροφή στην κορυφή
arriton2
© 2013, arriton.gr