Menu

 

logoidea

O έρωτας στα χρόνια της κρίσης.

Της Χριστίνας Σδούκου
Ο έρωτας στα χρόνια της χολέρας του Marquez, o έρωτας στην Αντιγόνη του Σοφοκλή που διανυκτερεύει και τριγυρίζει πάνω από τις θάλασσες, ο έρωτας: Μεγάλος, παράφορος, τρελός, φλογερός, αμοιβαίος, σαρκικός, αγνός, από το ρήμα έραμαι που σημαίνει αγαπώ και που για «πάρτη» του γράφονται, λέγονται, ακούγονται και πράττονται τόσα πολλά. Ο έρωτας σήμερα, αναρωτιέμαι, έχει χρώμα, πάθος, ένταση, αγάπη, σεβασμό; Έχει καρτερικότητα, συγκίνηση, μούρλα για τους amantes amentes, δηλαδή αυτούς τους τρελά ερωτευμένους που θα ’πρεπε να καίγονται σαν ρωμαϊκά κεριά μέσα στη νύχτα ή μήπως ο έρωτας στα χρόνια της κρίσης (οικονομικής, πολιτικής, συναισθηματικής) κατευνάζει τον αυθορμητισμό και τη μαγεία της εκδήλωσης στοιχειωδών σημαδιών του;
 
Μου αρέσει να παρατηρώ τους ανθρώπους, όπου κι αν βρίσκομαι. Την αλήθεια τη συναντάς πάντα εκεί έξω. Στο μετρό, στη στάση των λεωφορείων, ανά τας ρύμας και τας αγυιάς, στις λαϊκές αγορές, στα πάρκα, την ύπαιθρο, τη θάλασσα. Εκεί όπου οι άνθρωποι βρίσκονται εκτός σχεδίου. Ελεύθεροι, αυτεξούσιοι, ανεξάρτητοι. Παρατηρώ ανθρώπους -τόσο τους εργένηδες, όσο και τους δεσμευμένους- με μία ροπή προς την εσωστρέφεια, τη φοβία, την καχυποψία, τη βαρεμάρα. Δηλαδή, τους πραγματικούς ολετήρες του έρωτα. Οι δυσκολίες πάντα υπήρχαν και πάντα θα υπάρχουν. Ένα διάχυτο πέπλο μελαγχολίας, κατάθλιψης, προβλημάτων, δυσθυμίας, μοιάζει να αιωρείται σαν κακός εφιάλτης που έρχεται και μπαίνει στα όνειρά μας αλλά συνεχίζει να μας στροβιλίζει με την παρουσία του καιρό τώρα. Αυτός ο αυθορμητισμός, το πηγαίο πάθος για την ίδια τη ζωή και κατά συνέπεια και για τον έρωτα πού κρύβονται; Αυτή η ένταση, η γλυκιά ταχυπαλμία, η μαγεία που κάνει τα απλά να φαίνονται πολύ σπουδαία και τι ωραία που οι μουσικές και οι στίχοι δένουν τα λεγόμενά μας καμιά φορά... Σαν τους στίχους των National στο τραγούδι τους Don’t swallow the cap
 
Everything I love is on the table
Everything I love is out to sea
I am not alone
I ‘ll never be
Into the bone I’ll never grieve
 
Ναι, το πιστεύω όσο ονειροπόλο κι αν ακούγεται, ότι εκεί έξω συμβαίνουν μαγικά πράγματα και περιμένουν τον καθένα μας να τα ζήσει και όταν καταφέρει να απογυμνωθεί από τα δήθεν, τα κόμπλεξ, τις κακές συνομοταξίες και τις αρνητικές επιρροές, τότε όλα τα όμορφα αβίαστα θα του εμφανιστούν. Ο Ίταλο Καλβίνο μιλάει στο βιβλίο του για τους Δύσκολους έρωτες όπου στο μεγαλύτερο μέρος του είναι ιστορίες που αφηγούνται το πώς ένα ζευγάρι δεν συναντιέται, μόνο που ο συγγραφέας βλέπει αυτή τη μη-συνάντηση όχι μόνο ως αιτία ερωτικής απελπισίας αλλά και ως την πραγματική ουσία της ερωτικής σχέσης.
 
Ο Έρωτας μπορεί να αποκωδικοποιηθεί σε κάτι τόσο απλό, φυσικό και κατανοητό, αρκεί να του δοθεί ο χώρος, ο χρόνος και η διάθεση που του αναλογεί για να ανθίσει. Και σε αυτήν την εποχή της κρίσης ας τον επανεξετάσουμε με κριτήρια το πάθος, την τρέλα, τον σεβασμό, τη λεκτική και σαρκική επικοινωνία των ερωτευμένων, πέρα από τις δικαιολογίες του οικονομικού και πνευματικού μαρασμού της εκάστοτε κοινωνίας.
Σας κούρασα με τις πολυλογίες του έρωτα, ώρα να πιστέψουμε στο Stubborn Love των Lumineers...
 
It’s better to feel pain, than nothing at all
The opposite of love’s indifference
So keep your head up, my love
Keep your head up, keep your love
 
O πραγματικός έρωτας δεν «μασάει» από κρίσεις... ζητάει μόνο αληθινές αποκρίσεις. Ας τον ζήσουμε.
 
*Η Χριστίνα Σδούκου είναι καθηγήτρια Αγγλικών
Άρρητος

Εγώ, ο Άρρητος.

Ιστότοπος: arriton.gr
  • Δεν βρέθηκαν σχόλια

Αφήστε τα σχόλια σας

0
τους όρους και τις συνθήκες.
επιστροφή στην κορυφή
arriton2
© 2013, arriton.gr