Menu

 

logoidea

Ποια παραγωγική βάση θέλουμε;

 Συνεχώς μεταδίδονται διάφορα  ρεπορτάζ από την τηλεόραση και το ραδιόφωνο για την αγοραστική κίνηση  των καταστημάτων. Η κοινή γραμμή όλων των συμβαλλόμενων σε αυτά τα ρεπορτάζ  ήταν ότι η αγοραστική κίνηση είναι σαφώς πεσμένη με διαφορετικές  εκτιμήσεις μόνο κατά το ποσοστό της πτώσης του τζίρου και του κέρδους  του εμπορικού κόσμου. 
 
Ακούγοντάς το αυτό ένιωσα και εγώ την αγωνία του επαγγελματία  βιοπαλαιστή, του μικρομεσαίου καταστηματάρχη που δεν μπορεί να βγάλει  πλέον τα έξοδά του και να ανταπεξέλθει στις οικογενειακές του  υποχρεώσεις. Αδυνατώ όμως να καταλάβω τον χαρακτηρισμό και αυτό γιατί  πίστευα, από αυτά που άκουγα και εγώ, ότι οι προηγούμενες χρονιές ήταν  χρονιές υπερκατανάλωσης και ότι η κοινωνία μας ωθούμενη από τα  καπιταλιστικά πρότυπα εξωθούταν στον καταναλωτισμό με τα φαντάσματα  των εταιριών που κλείνουν να πλανώνται πάνω από αυτές τις λέξεις.
 
Όσα ακούγονται από δημοσιογράφους και πολίτες, μέσα σε έναν ευρύτερο  παροξυσμό ως απόψεις, διακατέχονται από καιροσκοπισμό από μία πλειοψηφία  των μεν και από ασυνέχεια από μία πλειοψηφία των δε. Η κοινωνία μας επί  της ουσίας δεν αποφάσισε ποτέ τι θέλει να κάνει πραγματικά στην  οικονομία της. Σκόρπιες απόψεις όπως «Ο Καπιταλισμός φταίει για όλα» ,  «Οι επιχειρήσεις δίνουν δουλειές» , «Οι δημόσιοι υπάλληλοι φταίνε για  όλα» , «Δεν υπάρχει κρατική μηχανή» , «Το κράτος πνίγει με τους φόρους  του τις επενδύσεις» , «Το κράτος κάνει φοροεπιδρομή στους μικρομεσαίους»  και άλλα όλοι θα έχουμε ακούσει. Στην πραγματικότητα όμως πολλά από  αυτά έρχονται σε πλήρη αντίθεση το ένα από το άλλο. Και όμως, μπορεί να  έχουν ξεστομιστεί, ακόμη και όλα, από τον ίδιο άνθρωπο. Το χειρότερο όμως  είναι ότι αποτελούν σε μεγάλο βαθμό πνευματικό οδηγό του λαού.
Η σύγχυση στην συνείδηση του Έλληνα πολίτη είναι καλλιεργημένη. Η  σκέψη του έχει υποστεί αυτό που ονομάζουν πολλοί «σαλαμοποίηση» και ο  ίδιος από μεριάς του δεν έκατσε ποτέ να σκεφτεί τι είναι αυτό που  αναπαράγει ως άποψη. Δεν έβαλε ποτέ του σε μία σειρά την σκέψη του, άρα  δεν όρισε και ποτέ τα βιοτικά του και σαν συνέχεια αυτών τα πολιτικά του  κριτήρια.
 
Στην οικονομία, πρώτα από όλα πρέπει να σκεφτούμε και να συζητήσουμε  το τι παράγει αυτή η χώρα. Τι είναι αυτό που παράγει είδη και τι αυτό  που θέλουμε να αρχίσει να παράγει. Διότι εφόσον υπάρχει παραγωγή, τότε  και μόνον τότε υπάρχει και νόημα να εξετάσουμε τον τρόπο με τον οποίο  θα διακινείτε η παραγωγή της, θα διανέμεται, θα ανταλλάσσεται, με ποιο  τρόπο θα διαθέτει κάποια από αυτή σε κοινωνικές παροχές και με ποιο  τρόπο θα προστατεύει αυτούς που την δημιουργούν. Καμία ιδεολογία και  καμία κοινωνική θεώρηση δεν έχει βάση παρά μόνον όταν μπορεί μία  κοινωνία να παράγει έτσι ώστε να μπορεί να συντηρηθεί ή να αναπτυχθεί. Κοινωνία που παράγει, υπάρχει και πρέπει σοβαρά να δούμε το τι είναι αυτό. Αντί  λοιπόν να σκεφτόμαστε το «ζεστό» χρήμα ως κάτι που έχει αντίκρισμα σε  χρυσό καλό θα ήταν να αρχίσουμε να το σκεφτόμαστε σαν κάτι που έχει ως  αντίκρισμά του ένα άλλο προϊόν το οποίο «ανταλλάσσεται» για την όποια  αγορά άλλου.
 
Η κρίση η οποία αυτή τη στιγμή πλήττει την Ελλάδα θα πρέπει να γίνει  αφορμή για αλλαγές πέρα από τις διαρθρωτικές σε επίπεδο οικονομίας και  εφαρμοσμένης πολιτικής που πρέπει να κάνουμε στο παραγωγικό μας μοντέλο. Πάνω από όλα πρέπει να είναι η αφορμή για έναν συνολικό κοινωνικό  μετασχηματισμό του τρόπου σκέψης με σαφή μετάβαση σε έναν πλέον  ορθολογικό τρόπο σκέψης υπό μία συν-αντίληψη ευθύνης.
 
Άρρητος

Εγώ, ο Άρρητος.

Ιστότοπος: arriton.gr
  • Δεν βρέθηκαν σχόλια

Αφήστε τα σχόλια σας

0
τους όρους και τις συνθήκες.
επιστροφή στην κορυφή
arriton2
© 2013, arriton.gr