Menu

 

logoidea

Μια βρώμικη λέξη. Του Γιάννη Πάσχου.

Του Γιάννη Πάσχου.
 
Το «αλλά» είναι ένας αντιθετικός σύνδεσμος από τους πιο πολυχρησιμοποιημένους και ιδιαιτέρως χρήσιμους στο ελληνικό λεξιλόγιο. Παραταύτα, το «αλλά» είναι μια πολύ ύπουλη λέξη, άτιμη, μάλλον καταστροφική, ρουφιάνα θα έλεγα εν τέλει. Ενώ όλα πάνε καλά, ξαφνικά, εμφανίζεται από το πουθενά εκείνο το «αλλά» και τα ανατρέπει όλα, τα τσουβαλιάζει, τα μηδενίζει, τα στέλνει στη χωματερή.
 
Για παράδειγμα η Στέλλα, μετά από κάνα μήνα πήγαινε-έλα, μου το ξεφούρνισε: Σ’ αγαπώ αλλά σε βλέπω σαν φίλο.
 
Και τα φιλιά; Και τα σούρτα φέρτα στο κρεβάτι; Και οι βόλτες, οι εκδρομές, τα μπανάκια τα νυχτερινά θεόγυμνοι; Τι ήταν όλα αυτά; Και γιατί, ρε γαμώτο, δεν με έβλεπε από την αρχή σαν φίλο; Τυφλή ήταν; Μια χαρά ματάκια είχε και γιατί, ρε Στέλλα, μου αγόραζες δωράκια και με κουβαλούσες σε κάτι κιτσάτες ταράτσες να γιορτάσουμε τον Άγιο Βαλεντίνο; Λόγω φιλίας; Και κείνο το ηλίθιο το χνουδάτο το αρκουδάκι σου γιατί μου το έφερνες στη μάπα και με ρωτούσες ναζιάρικα αν το αγαπώ πιο πολύ από σένα;
 
Ο λυκειάρχης μου, μετά, στον έρμο τον πατέρα: «Έξυπνος ο γιος σας αλλά δεν προχωράει στα γράμματα» και του έκοβε τη χαρά στη μέση κι ερχόταν σπίτι, ο καημένος, με τα μούτρα κατεβασμένα στο πάτωμα. Να με αποβάλλεις ρε, να πάω να μάθω τέχνη, γιατί με κρατάς τόσα χρόνια στο θρανίο αφού αλλά...
 
Να ήταν μόνο αυτά; Αναρίθμητα έχω. Θυμάμαι, όταν παρουσιάστηκα για δουλειά στην αρμόδια τριμελή επιτροπή. Αράδιασα τα προσόντα μου με περισσή αξιοπρέπεια και περηφάνια, με άκουσαν προσεκτικά, δεν μπορώ να πω, και κατέληξαν: «Μπράβο σας, τα συγχαρητήριά μας, έχετε όλα τα προσόντα αλλά δεν μας κάνετε». Γιατί δεν σας κάνω, παρακαλώ; Γιατί; Επειδή, ρε τομάρια, δεν έχω τα κατάλληλα κονέ;
 
Με τέτοιο παρελθόν λοιπόν, η λέξη απέκτησε μια δική της, άξια λόγου αυτονομία, απλώθηκε σαν επιδημική ασθένεια και την κουβαλάμε όλοι, άλλοι από μας σε μόνιμη έξαρση και άλλοι υπογείως: Θέλω να χωρίσω αλλά είναι τα παιδιά, θέλω να κάνω δίαιτα αλλά καλύτερα από Δευτέρα, θέλω να πάω σινεμά αλλά βρέχει, θέλω να... αλλά... αλλά... αλλά...
 
Κάπως έτσι, κάπως αλλιώς και με τη δική μας ανοχή, η λέξη «αλλά» ανέλαβε και την εξουσία, έγινε κυβέρνηση. Παρακολουθείστε, παρακαλώ, τους υπουργούς και τους βουλευτές των μεγαλόπρεπων «αλλά». Μετρήστε πόσα «αλλά» λένε, χιλιάδες, εκατομμύρια «αλλά» φυτρώνουν, διακλαδίζονται παντού, αναπαράγονται δεξιά, αριστερά, πάνω, κάτω, μας καταδυναστεύουν και μας πολιορκούν: «Καταλαβαίνουμε τις θυσίες του ελληνικού λαού αλλά... Δίκιο έχουν οι μισθωτοί και οι συνταξιούχοι αλλά... Ασφαλώς και νιώθουμε τον πόνο των ανέργων αλλά... Λυπούμαστε που τα εμπορικά μαγαζιά κλείνουν αλλά...».
 
Γιατί «αλλά», παρακαλώ; Γιατί πάντα να με απειλεί ένα πελώριο, ύπουλο «αλλά»; Γιατί να μου χαλάει τη μέρα μου, τη ζωή μου, το σήμερα, το αύριο;
 
Με αγαπούν αλλά με τσουβαλιάζουν και με καταπατούν, είμαι έξυπνος αλλά δεν τους κάνω για γράμματα, έχω προσόντα αλλά δεν τους κάνω για δουλειά. Κι εγώ, ως καλοπροαίρετος και συνεπής άνθρωπος, συμμερίζομαι και κατανοώ τις προσπάθειες που κάνουν για να μας σώσουν «αλλά» ελπίζω να βρεθεί κάποιος να τους δώσει τα παπούτσια στο χέρι για να τελειώνουμε επιτέλους, μια και καλή.
 
Άρρητος

Εγώ, ο Άρρητος.

Ιστότοπος: arriton.gr
  • Δεν βρέθηκαν σχόλια

Αφήστε τα σχόλια σας

0
τους όρους και τις συνθήκες.
επιστροφή στην κορυφή
arriton2
© 2013, arriton.gr