Menu

 

logoidea

Xαμένη σε μια πόλη με σκέψεις.

Της  Γωγώς Κυριαζή.
 
 
Από μικρή είχα ένα κουσούρι. Επαγγελματική διαστροφή θα το έλεγα σήμερα αλλά τότε δεν είχα ιδέα πως αυτή μου η τάση έμελε να είναι ο πρόδρομος της δουλειάς μου. Παρατηρούσα πολύ. Τους ανθρώπους. Και έκανα σκέψεις. Πως μπορεί να σκέφτονται και γιατί συμπεριφέρονται έτσι. Δεν ρωτούσα ποτέ όμως. Φοβόμουν πως η απάντηση τους θα ήταν κατώτερη των προσδοκιών μου. Το ενδεχόμενο να μου πουν «Τίποτα» στην ερώτηση «Τι σκέφτεστε;», με φόβιζε. Και όμως αυτή η απάντηση ταιριάζει στο σήμερα όσο ποτέ άλλοτε.
 
Κάπως έτσι ζω τους ανθρώπους και την Αθήνα. Όλοι τρέχουν. Στο μετρό, στους δρόμους ακόμα και το τηλέφωνο που βιάζονται να κλείσουν. «Μα που τρέχουν να πάνε», σκέφτομαι. Και να φτάσουν, όμως, θα είναι πιο ευχαριστημένοι από τη ζωή τους; Τέτοιες ώρες ζηλεύω την καθημερινότητα στην επαρχία. Με την ολιγόωρη δουλειά και τους πολλούς καφέδες. Εκεί, δεν βιάζονται. Μάλλον ξέρουν πως ακόμα και να καθυστερήσουν , υπάρχει και αύριο μέρα. Γιατί στην Αθήνα δεν υπάρχει; Υπάρχει αλλά και πάλι το πρόγραμμα θα είναι τόσο γεμάτο που το δεν γλυτώνουμε το τρέξιμο.
 
Καθημερινές μικρές μάχες μοιάζουν ακόμα και απλά πράγματα. Μια θέση στο μετρό για παράδειγμα. Η διπλανή σε στραβοκοιτάζει που πρόλαβες και κάθισες πρώτη, ο απέναντι σε κοιτάζει με οίκτο επειδή κουνάς τα πόδια στο ρυθμό της μουσικής που ακούς από τα hands free. Άλλωστε, οι συγκοινωνίες επιβάλλουν να παραχωρείς το κάθισμα σε μεγαλύτερους- ακόμα και αν η κυρία πάει στο κομμωτήριο, ενώ εσύ γυρνάς από 10ωρη ορθοστασία στο κατάστημα-να κοιτάς έξω από τον τζάμι το μουντό τοπίο της Αθήνας και φυσικά να έχεις συνέχεια τα μάτια σου δεκατέσσερα μην τυχόν και σε κλέψουν. Και όσο τρέχεις στις κυλιόμενες του μετρό πάντα κρατάς τη τσάντα σφιχτά. Μόνο έτσι και προλαβαίνεις να φτάσεις έγκαιρα στο προορισμό σου, είναι, δεν είναι επείγον- και φυσικά χωρίς απώλειες. Είναι αυτό που λέμε προσέχετε για να έχετε!
 
Το χειρότερο, βέβαια, μέσα στην τρέλα της καθημερινότητας είναι πως δεν υπάρχει τρέλα. Σε όλα τα βλέμματα παρατηρώ μόνο μια αδράνεια σε συνδυασμό με μια ανησυχία.. Ναι μην με ρωτάτε πως γίνεται να υπάρχει αυτός ο συνδυασμός. Τώρα μου ήρθε στο μυαλό αυτό που μου έλεγε η μητέρα μου όταν την ρωτούσα γιατί οι άνθρωποι που περπατούν είναι «στον κόσμο» τους. «Μα ο καθένας έχει τις σκοτούρες του», μου απαντούσε. Τώρα έχω αρχίσει να το καταλαβαίνω. Μάλιστα, όσο μεγαλύτερες σκοτούρες, τόσο πιο άτονο βλέμμα. Μόνο σε κάνα σπρώξιμο στο μετρό, ταρακουνιούνται και αρχίζουν τα «γαλλικά». Γιατί θες την ησυχία σου, δεν μπορεί ο καθένας να σε σπρώχνει με το έτσι θέλω και να σε βγάζει από τον κόσμο σου.
 
Σκέφτηκα πολλές φορές να πάω κόντρα στο κατεστημένο, να πεταχτώ έξω από τις σκέψεις μου και να αρχίσω να καλημερίζω, τραγουδώντας παράλληλα, τον κόσμο στο μετρό αλλά αφενός δεν έχω καλή φωνή αφετέρου φοβάμαι μήπως με περάσουν για τρελή.
 
Άρρητος

Εγώ, ο Άρρητος.

Ιστότοπος: arriton.gr
Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία: « Zωή ηλεκτρονική. Είναι η ώρα της συναίνεσης. »
  • Δεν βρέθηκαν σχόλια

Αφήστε τα σχόλια σας

0
τους όρους και τις συνθήκες.
επιστροφή στην κορυφή
arriton2
© 2013, arriton.gr