Menu

 

logoidea

Zωή ηλεκτρονική.

Tης Αφροδίτης Τρουπιώτη.
 
 
Σε παράθυρο εγώ; ποτέ.
 
Δεν μπορώ να καταλάβω  γιατί κάνω δηλώσεις; Γιατί συνεχίζω να κάνω ακόμα; για να δίνω ικανοποίηση στην φίλη μου  να θριαμβολογεί, με την γνωστή απεχθή ,για όλους φαντάζομαι, έκφραση ,στο έλεγα εγώ;!
 
 Η σχέση μου με την τεχνολογία μικρή,  η χρήση της αριθμεί δεκαπέντε χρόνια περίπου και είναι αυτή του ερασιτέχνη, την χρησιμοποιεί ,την χρειάζεται, την αγαπά ,αλλά δεν τη γνωρίζει σε βάθος και ούτε θέλει, να σας πω την αλήθεια.
 
Ετσι κινητό τηλέφωνο απέκτησα από τις πρώτες, ήταν και η απίστευτη χρησιμότητα στη δουλειά μου καθημερινά. Εξαρτήθηκα ,όχι σπουδαία ,αλλά δεν βγαίνω από το σπίτι μου ,αν δεν είμαι σίγουρη ότι το κουβαλάω ,έστω, στο βάθος της χαοτικής τσάντας μου,  η στην τσέπη μου ,(σαν GPSγια τους εξαρτημένους από την ομορφιά μου η σαν μέθοδο αυτοπροστασίας ,όταν  μια κλήση ,μπορεί να μου δώσει πλασματική ασφάλεια και σίγουρα σαν ξυπνητήρι!  
 
Με τον υπολογιστή μου ,στο γραφείο ,εδώ και δεκαπέντε χρόνια, η σχέση μας ήταν και είναι σχέση εργαλείου  με μάστορα, το φροντίζω και ΄κείνο αφήνεται στα χέρια μου ,να το χρησιμοποιώ ,όποτε θέλω. Τίμια σχέση.
 
Κάποτε- κάποτε μου δίνει και κάποιες μεγάλες χαρές- bonus, όταν φθάνει e-mailαπό κάποιο φίλο ,που είχε χαθεί και πιο πολύ ,όταν ένα δυνατό κείμενο δημοσιογραφικό η λογοτεχνικό ανοίγει ένα παράθυρο στον κόσμο ,μα πιο πολύ στο μυαλό μου.
 
Αχ αυτά τα παράθυρα!!!
 
Εδώ και ένα χρόνο όμως ,με τη σιγουριά και την ασφάλεια της μόνιμης σχέσης μαζί του, που ξέρεις πως βαδίζει και την έχεις δοκιμάσει, είναι σταθερή ,α υ τ ή   ε ί ν α ι, τέλος!
 
Αποφάσισα να ανοιχτώ παραπάνω να του ανοίξω τα ..φυλλοκάρδια μου…και έβαλα υπολογιστή στο σπίτι μου και το πιο ερωτικό εγκατέστησα το πρόγραμμα skype, για να επικοινωνώ στα πέρατα του κόσμου ζ ω ν τ α ν ά, δηλαδή να βγαίνω στα παράθυρα….
 
Η αναστάτωση και το καρδιοχτύπι μαζί με την σαγήνη που ασκούσε η ιδέα στο μυαλό μου ,την πρώτη φορά δεν μου επέτρεψαν να καταλάβω σε τι τεχνολογική-φαντασιωτική –περίεργη περιπέτεια έμπαινα.
 
Εικονική πραγματικότητα κανονικά.
 
Χθες το απογευματάκι ήρθε στο σπίτι η μητέρα μου ,με εκείνο το μαγικό τάπερ ,γεμάτο εξωτικά πεντανόστιμα φασολάκια( τρέμε αγαπημένε Σκαρμούτσο!!) και μόλις άνοιξα την πόρτα ,είδε την κόρη της φρεσκολουσμένη .επιμελώς -ατημέλητα λαμπερά μαλλιά ,ελαφρύ μακιγιάζ με τονισμένα μάτια ,το Hermesστο λαιμό, μια μαύρη μεταξωτή μπλούζα και ένα στενό μπλου τζήν…με φίλησε και …τι ωραίο το άρωμά σου παιδί μου, πόσο σου πάει…,στις ομορφιές σου πολύ,…για πού το έβαλες;;;;
 
Μαμά τελείωνε, φεύγεις, σ΄ ευχαριστώ πολύ ,φιλάκια ,βιάζομαι βγαίνω στο skype!!!!(link:skype)
 
Mια τελευταία ματιά στον καθρέφτη , κάθομαι ,πατάω το κουμπί ,ο ήχος της βιντεοκλήσης ,το σήμα κάνει κύκλους αντίστροφης μέτρησης, η καρδιά μου χτυπάει δυνατά 3,2,1
 
Βγαίνω….στο παράθυρο του κόσμου.
 
Τι παράξενη  ζωή!
 
Μήπως είναι σωστό ότι στην πραγματικότητα δεν υπάρχει τίποτα έξω από εμένα ,και η ζωή μου είναι απλώς ένας μικρός εφιάλτης από αντικείμενα, ανθρώπους και γεγονότα επινοημένα από τη δημιουργικότητα της φαντασίας μου;( Χόρχε Μπουκάϊ)
 
Άρρητος

Εγώ, ο Άρρητος.

Ιστότοπος: arriton.gr
Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία: « Για κοίτα με στα μάτια. Xαμένη σε μια πόλη με σκέψεις. »
  • Δεν βρέθηκαν σχόλια

Αφήστε τα σχόλια σας

0
τους όρους και τις συνθήκες.
επιστροφή στην κορυφή
arriton2
© 2013, arriton.gr